świerzb u psa zdjęcia
Świerzb u psa - zdjęcie zmiany świerzbu, której nigdy nie leczono. Wyraźnie widoczna „elephantiasis” i zbłąkana wełna. Ogniska świerzbu zaczynają rozprzestrzeniać się po całym ciele zwierzęcia. Pies traci na wadze, traci apetyt, ciągle swędzi. Oprócz zmian, płaszcz staje się matowy, włosy wypadają na strzępy na całymŚwierzb najczęściej stwierdzany jest u kotów i psów przebywających w dużych skupiskach, jak na przykład hodowle czy schroniska. Należy jednak pamiętać, że czasem wystarczy nawet krótkotrwały kontakt Twojego pupila z chorym psem czy kotem, by doszło do zarażenia i ujawnienia się objawów inwazji świerzbowca. Świerzb u kota Wychudzony, brudny, najczęściej bezdomny – tak zwykle kojarzy się pacjent, u którego stwierdzono inwazję świerzbowców. Bardzo często w swojej praktyce spotkam się z niedowierzaniem i pewnego rodzaju oburzeniem ze strony właścicieli podczas diagnozowania tej pasożytniczej choroby. „Ale to przecież niemożliwe! To jest czysty kot!” lub „Mój pies śpi na kanapie, a nie w brudnej budzie!” – tego typu skojarzenia są na porządku dziennym. Co to jest świerzb?Świerzbowiec drążący psów (Sarcoptes scabiei var. canis)Świerzbowiec drążący kotów (Notoedres cati)Świerzbowiec uszny (Otodectes cynotis) u psa i kotaSarkoptoza, czyli świerzb drążący u psaŚwierzb u kota i psa objawyPotwierdzenie inwazji SarcoptesŚwierzb u kota i psa leczenieSzampony keratolityczneLeki na świerzb u kota i psaLeczenie przeciwświądoweAntybiotykoterapiaTerapia wspomagającaZwalczanie świerzbowców w środowiskuMonitorowanie skuteczności terapiiNotoedroza: świerzb drążący u kotaOtodektoza: świerzb uszny u psa i kotaJak rozpoznać świerzb uszny u psa i kota?Jak wyleczyć świerzba usznego?Preparatów przeznaczone do bezpośredniego podawania do uszuPreparaty spot-on na świerzb u kota i psaOgólnoustrojowe stosowanie leków świerzbobójczych Co to jest świerzb? Świerzb to potoczna nazwa schorzenia, wywołanego inwazją świerzbowca – maleńkiego pajęczaka, należącego do rzędu roztoczy. Świerzbowce są pasożytami kosmopolitycznymi, występującymi w Polsce powszechnie. W zależności od przynależności gatunkowej mogą one wywoływać różne objawy chorobowe. Z punktu widzenia medycyny weterynaryjnej najistotniejsze znaczenie mają 3 gatunki świerzbowca. Świerzbowiec drążący psów (Sarcoptes scabiei var. canis) Świerzbowiec u zwierząt objawy i leczenie Dorosłe osobniki są niewielkie (około 0,4 mm średnicy). Pasożytują w powierzchownej warstwie naskórka, drążąc niewielki korytarze oraz kieszonki. Do kopulacji dochodzi na powierzchni skóry, skąd samice tworzą korytarze prowadzące wgłąb skóry, odżywiając się płynem tkankowym i złuszczonym naskórkiem, powstałymi podczas uszkadzania tkanek. W tak powstałych tunelach samica składa jaja przez kilka miesięcy, z których po około 3 – 5 dniach wykluwają się sześcionożne larwy. Wypełzają one na powierzchnię skóry, gdzie kontynuują swój rozwój. Następnie drążą w powierzchownych warstwach skóry i w mieszkach włosowych, gdzie linieją i przez 2 stadia nimf osiągają postać dorosłą. Cykl rozwojowy świerzbowca (od złożenia jaj do przeobrażenia się w postać dorosłą) trwa około 2 – 3 tygodnie. Świerzbowiec drążący kotów (Notoedres cati) Cykl życiowy Notoedres cati jest podobny do cyklu Sarcoptes scabiei. Pasożyt ten spędza całe życie na powierzchni ciała żywiciela, a samice świerzba drążą w górnych warstwach skóry zwierzęcia, tworząc kręte tunele. W przeciwieństwie jednak do świerzbowca psiego, mają one tendencję do gromadzenia się w niewielkie grupy, tworzące małe gniazda. Z jaj, składanych w tunelach skórnych, w ciągu kilku dni wykluwają się larwy, które pełzną do powierzchni skóry, tworząc kieszonki (tak zwane norki przeobrażeniowe), w których przekształcają się w nimfy, a następnie w osobniki dorosłe. Dojrzały samiec poszukuje samicy na powierzchni skóry lub w kieszonkach. Okres rozwoju dorosłych pasożytów z jaj trwa około 1 – 3 tygodnie. Świerzbowiec uszny (Otodectes cynotis) u psa i kota Cały cykl życiowy Otodectes cynotis również przebiega na żywicielu, a do zarażenia świerzbem dochodzi przez bliski kontakt. Larwy świerzbowca wykluwają się jaj po około 4 dniach po złożeniu przez dorosłe samice. Przez następne 3 tygodnie przechodzą przez dwa stadia rozwojowe nimf i przekształcają się w osobniki dorosłe. Samce przyczepiają się do drugiego stadium nimfy za pomocą przyssawek, mając nadzieję, że nimfa przeobrazi się w dorosłą samicę. To przymocowanie jest niezbędne, by doszło do złożenia jaj. Często w badaniu mikroskopowym daje się zauważyć „kopulujące” pary świerzbowców. Każdy z gatunków świerzbowca cechuje się wysokim potencjałem zakaźnym oraz świądem. Czy świerzbem u psa czy można się zarazić? Tak, świerzb ten może przenosić się z psa, kota i pomiędzy innymi gatunkami zwierząt, oraz zarazić człowieka. Uporczywe swędzenie zajętych miejsc związane jest nie tylko z bezpośrednim działaniem pasożytów (działanie mechaniczne), ale także z pojawieniem się reakcji nadwrażliwości. Świerzbowce są bezwzględnymi pasożytami, które odbywają cały swój cykl życiowy na żywicielu, dlatego też do zarażenia dochodzi głównie przez bezpośredni kontakt. Sarkoptoza, czyli świerzb drążący u psa Świerzb u psa Sarkoptoza to dermatoza wywołana przez świerzbowca drążącego psów Sarcoptes scabiei Świerzb występuje u psa, lisa i innych psowatych, ale może być przenoszony również na inne gatunki zwierząt jest zaraźliwy dla człowieka. Już w nazwie zawarta jest cała istota choroby – pasożyty te bytują na powierzchni skóry lub w korytarzach drążonych w naskórku, wywołując intensywny świąd. Pierwszymi zauważalnymi zmianami są zwykle swędzące grudki zlokalizowane najczęściej na głowie (skóra wokół oczu oraz brzegi małżowin usznych), choć typowa jest również lokalizacja zmian w dolnej okolicy jamy brzusznej, klatki piersiowej oraz na kończynach. Zmiany skórne rozprzestrzeniają się gwałtownie, obejmując niekiedy całe ciało. Charakterystyczne cechy, które można zaobserwować podczas procesu chorobowego to: rumień, grudki, strupy, uporczywy świąd. Na skutek intensywnego drapania i wygryzania się dochodzi do samouszkodzeń skóry i utraty włosa w miejscach zmienionych przez proces. W niektórych przypadkach są one pokryte grubymi, żółtawymi strupami, a na małżowinach usznych i łokciach dochodzi do obfitego łuszczenia się naskórka. Często pojawia się wtórne ropne zapalenie skóry na skutek ułatwionej kolonizacji chorych miejsc przez bakterie. Niestety – sarkoptoza, jeśli nie jest leczona, wykazuje tendencję do przechodzenia w formę przewlekłą z jej klinicznymi następstwami takimi, jak: zgrubienie skóry z jej hiperkeratozą, hiperpigmentacja, zliszajowacenie, ciężkie wyniszczenie pacjenta. Kiedy podejrzewam świerzba drążącego? U każdego psa z intensywnym świądem, który nie reaguje lub reaguje tylko w niewielkim stopniu na leczenie glikokortykosteroidami. Gdy podobne wykwity skórne występują również u ludzi mających bezpośredni kontakt z pacjentem (pamiętamy, że świerzb jest zoonozą!). Gdy zmiany w postaci grudek, strupów i wyłysień zlokalizowane są w charakterystycznych miejscach: głowa – małżowiny uszne, skóra wokół oczu, kończyny – głównie łokcie i stawy skokowe; podbrzusze, mostek, rzadziej grzbiet. Gdy występuje tak zwany odruch uszno-stopowy. Polega on na tym, że pocieranie okolicy małżowiny usznej powoduje natychmiastową reakcję pacjenta w postaci drapania tylną łapą. Potwierdzenie inwazji Sarcoptes Wykazanie przynajmniej jednej postaci rozwojowej świerzbowca drążącego w pobranej zeskrobinie głębokiej. Nie jest to łatwe, ponieważ pasożyty bytują w głębokich warstwach skóry i niejednokrotnie – pomimo pobrania materiału z kilku miejsc – nie udaje się potwierdzić choroby. Dlatego też uznaje się, że jest to jedyna dermatoza, w której możemy zadowalać się rozpoznaniem terapeutycznym (czyli jeśli wprowadzone leczenie przeciwświerzbowcowe jest skuteczne). Badanie serologiczne – czyli wykrywanie immunoglobulin G skierowanych przeciwko w surowicy psa bardzo ułatwia rozpoznanie ze względu na dużo wyższą czułość i swoistość (około 90%). Należy jednak pamiętać o tym, że wytworzenie przeciwciał może trwać do 5 tygodni, dlatego też nie należy wykonywać badań zbyt wcześnie lub powtórzyć je po około 2-3 tygodniach. Badanie histopatologiczne wycinka skóry – traktuję je jako ostateczność, zważywszy na dostępność mniej inwazyjnych metod. Warto jednak wspomnieć, że możliwe jest ustalenie rozpoznania właśnie na podstawie stwierdzenia obecności świerzbowców lub ich szczątków w bioptacie. Świerzb u kota i psa leczenie Jak leczę świerzba drążącego? Po pierwsze przygotowuję skóra pacjenta na działanie leków. Zwyczajowo staram się dokładnie skrócić włos, co ma szczególne znaczenie u ras długowłosych. Unikam golenia, gdyż ostrze może dodatkowo podrażnić skórę i niepotrzebnie zaognić proces chorobowy. Dobrze jest całkowicie ostrzyc pacjenta, jednak wielu właścicieli sobie tego nie życzy – wtedy sierść delikatnie skracam zwłaszcza w miejscach predysponowanych oraz tam, gdzie zmiany już się pojawiły. Następnie zalecam kąpiele przy użyciu szamponów i płukanek leczniczych. Ma to na celu dokładne umycie skóry, usunięcie strupów i zrogowaciałych łusek naskórka, a także odtłuszczenie po to, by ułatwić lekom świerzbobójczym penetrację wgłąb skóry. W tej roli świetnie sprawdzają się następujące preparaty: Szampony keratolityczne Szampon na świerzb u kota” src=”http://cowsierscipiszczy. Pl/wp-content/uploads/2016/08/szmpon-na-swierzb-kota. Jpg” alt=”szampon na świerzb u kota” width=”1242″ height=”800″ data-wp-pid=”1365″ /> szampon na świerzb u kota Szampony keratolityczne zawierają w swym składzie: Kwas salicylowy w stężeniu 2-6% – posiada on właściwości złuszczające, bakteriostatyczne oraz lekkie przeciwświądowe, dzięki czemu rewelacyjnie „zmywa” z powierzchni skóry zalegający materiał organiczny. Kwas salicylowy bardzo dobrze współpracuje z siarką koloidalną (w stężeniu 2-6%), która z kolei uzupełnia go o właściwości przeciwłojotokowe, zmniejszające przekrwienie, przeciwzapalne, przeciwświądowe i przeciwpasożytnicze Ceny szamponów na świerzb mogą być różne, i tak na przykład: Sebozero 54-104 zł; Zincoseb 25 -133zł; Nadtlenek benzoilu w stężeniu 2,5-3,0% (zawarty np. w szamponie Peroxyvet, który kosztuje około 80 zł)– jeden z najważniejszych leków stosowanych w dermatologii weterynaryjnej. Nadtlenek benzoilu posiada następujące działanie terapeutyczne: zmniejsza aktywność gruczołów łojowych, działa keratolitycznie – rozpuszczając powierzchowny czop naskórkowo-łojowy prowadzi do odblokowania mieszków włosowych działa antyseptycznie (poprzez uwalnianie tlenu i obniżenie pH skóry), dodatkowo pobudza procesy ziarninowania (a więc przyspiesza regenerację) i syntezę kolagenu; Kwas mlekowy (Savederm) – delikatnie czyści skórę, działając łagodnie keratolitycznie. Mocznik (Pyoderm) – zalecany w leczeniu dermatoz strupiejących, wzmaga uwodnienie warstwy rogowej i rozrodczej naskórka. Prawidłowe stosowanie szamponów na świerzba opiera się na kilku zasadach: Szampon stosuje się na całe ciało zwierzęcia. Należy dobrze zwilżyć sierść oraz skórę, nanieść szampon po raz pierwszy, szorować przez kilka minut tak, by składniki myjące preparatu dotarły do skóry. Następnie spłukujemy dokładnie pianę. Drugie nałożenie szamponu, wytworzenie aktywnej piany oraz postawienie jej na skórze przez 5-10 minut ma na celu ujawnienie właściwego działania terapeutycznego szamponu. Dopiero teraz aktywne składniki lecznicze preparatu mają szansę prawidłowo działać. Następnie należy dokładnie spłukać szampon z sierści. Leki na świerzb u kota i psa Na tak przygotowaną skórę można zacząć działać preparatami przeciwświerzbowcowymi. Obecnie za najskuteczniejszą metodę zwalczania pasożyta uznaje się ogólne stosowanie akarycydów (połączone, lub nie z leczeniem miejscowym). Dopuszczalne jest stosowanie następujących leków na świerzb z grupy makrocyklicznych laktonów, takich jak: Moksydektyna 2,5 % (w połączeniu z imidoklopramidem 10% w preparacie spot-on) w dawce 0,1 ml/kg dwukrotnie w odstępie 4-tygodniowym. Selamektyna 6-12 mg/kg preparat spot-on na świerzb podawany w odstępie 30-dniowym. Iwermektyna (0,2 – 0,4 mg/kg podana podskórnie min. 2 razy w odstępie 2-tygodniowym lub doustnie minimum 3 razy w odstępach 7-dniowych. Preparat nie jest zarejestrowany do stosowania u psów, dlatego unikam jej podawania. U niektórych ras oraz u psów z defektem genu MDR1 lek ten może przechodzić przez barierę krew-mózg i wywoływać objawy nerwowe, a nawet śmierć naszego podopiecznego. Oksym milbemycyny. Tabletki na świerzb dla psa (2 mg/kg doustnie w odstępach 7-dniowych przez 3-5 tygodni. Zdarza się jednak, że częstotliwość podawania milbemycyny musi być większa Fipronil – 0,25% roztwór na świerzb do spryskiwania lub preparat spot-on. 3 podania w dawce 3 ml/kg w odstępach 3-tygodniowych lub 2 podania w dawce 6 ml/kg w odstępie tygodnia. Leczenie przeciwświądowe Ze względu na silny świąd oraz reakcje nadwrażliwości towarzyszące świerzbowi czasem wprowadza się do terapii glikokortykosteroidy na okres kilku dni. Można zastosować na przykład Prednizon 0,5-1,0 mg/kg przez pierwsze 1-5 dni leczenia. Osobiście nie lubię nadużywać glikokortykosteroidów i sięgam po nie jedynie w ostateczności oraz dopiero po wykluczeniu innych chorób, przy których ich stosowanie może być przeciwwskazane. Antybiotykoterapia Inwazjom świerzbowców często towarzyszą wtórne zakażenia bakteryjne i/lub grzybicze. Wtedy konieczne jest wprowadzenie antybiotyku i/lub leków przeciwgrzybicznych. Terapia wspomagająca Walkę ze świerzbowcem można wspomóc na kilka różnych sposobów: Dobrze zbilansowaną, wysokosprawną dietą. Stymulacją odporności psa i kota: preparaty w formie kapsułek, preparaty w formie tabletek lub iniekcji. Substancjami wpływającymi na regenerację skóry: nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminy A, C, E oraz B, cynk, selen, żelazo, biotyna. Zwalczanie świerzbowców w środowisku Chorego psiaka należy tymczasowo odizolować od innych zwierząt, a także – w miarę możliwości – od ludzi. Pomimo, że Sarcoptes z reguły nie atakuje kotów, zdarzały się sporadyczne przypadki występowania tej choroby u kotowatych. Generalnie zalecam kurację przeciwświerzbowcową u wszystkich zwierząt w domu, które miały kontakt z pacjentem. Świerzbowce mogą przeżyć w środowisku do 3 tygodni, dlatego gruntownemu odkażaniu należy poddać wszystkie legowiska, posłania, koce, ręczniki Twojego sierściucha. Na rynku dostępne są specjalne preparaty świerzbobójcze do prania – warto się w nie zaopatrzyć. W razie braku – polecam pranie w 90°C, a potem dokładnie prasowanie. Ważne jest gruntowne sprzątanie pomieszczeń, mycie podłóg z płynem przeznaczonym do zwalczania świerzbowców w środowisku, regularne (minimum 2 razy w tygodniu) odkażanie misek, dokładna dezynfekcja wszelkiego rodzaju szczotek, grzebieni oraz innych sprzętów groomerskich. Obroże lub szelki dobrze jest wymienić na nowe. Monitorowanie skuteczności terapii Ile trwa leczenie świerzba? Zwykle można wyleczyć świerzba w 4-6 tygodni. W zależności od nasilenia inwazji oraz współtowarzyszących infekcji wtórnych, może się ono wydłużyć nawet do 8 tygodni. Poprawa widoczna jest stosunkowo szybko od wprowadzenia leczenia, jednak świerzba trzeba leczyć długo. Dopiero po 3 tygodniach od ustąpienia wszystkich objawów klinicznych leczenie można uznać za skuteczne. Należy pamiętać o dalszym zabezpieczaniu pacjenta przez inwazją (spraye, preparaty spot-on zawierające substancję roztoczobójczą) – przechorowanie inwazji nie daje odporności i dopiero co wyleczony psiak może dość szybko złapać pasożyta ponownie. Notoedroza: świerzb drążący u kota Kot może zarazić się świerzbem? ” src=”http://cowsierscipiszczy. Pl/wp-content/uploads/2016/08/jek-kot-moze-zarazic-sie-swierzbem. Jpg” alt=”jak kot może zarazić się świerzbem? ” width=”1200″ height=”800″ data-wp-pid=”1368″ /> jak kot może zarazić się świerzbem? Jest to dość rzadko występująca choroba w Polsce, dotykające głównie koty, choć może występować także u: psów, lisów, królików, ludzi. Notoedroza nie ma potencjału zoonotycznego – przypadki jej występowania mają charakter przejściowy i zdarzają się naprawdę wyjątkowo. Podobnie jak sarkoptoza , ten koci świerzb cechuje się bardzo silnym świądem. Świerzbowiec drążący bez gospodarza może przeżyć tylko kilka dni, a do zakażenia dochodzi przez kontakt bezpośredni ze zwierzętami chorymi. Zmiany skórne są podobne do tych stwierdzanych przy sarkoptozie u psów. Umiejscawiają się głównie na obrzeżach, a następnie na zewnętrznej powierzchni małżowin usznych, rozprzestrzeniając się na twarz, kark i łapy. Wskutek silnego świądu oraz mechanicznego działania roztoczy (drążenie korytarzy w naskórku), dochodzi do: utraty włosa, zaczerwienienia, powstawania grudek, powstawania strupów. Proces często wikłany jest przez bakterie i/lub grzyby. W porównaniu z sarkoptozą stosunkowo łatwo wykazać go w zeskrobinie głębokiej skóry. Postępowanie podobne jak przy sarkoptozie psów, jednak należy pamiętać, że niektóre preparaty stosowane u psów mogą być toksyczne dla kotów (np. preparaty fosforoorganiczne). Otodektoza: świerzb uszny u psa i kota To zaraźliwa choroba również przebiegająca ze świądem, wywoływana przez świerzbowca Otodectes cynotis. Często jest on spotykany w hodowlach lub w dużych skupiskach zwierząt. Dotyka głównie: koty wychodzące, psy (najczęściej szczenięta), lisy, inne mięsożerne. Otodectes żyje na powierzchni skóry i w woskowinie, szybko przemieszcza się, a odżywia płynami tkankowymi i resztkami naskórka. Pasożyt nie nakłuwa skóry, ani nie wnika w naskórek. Wywołuje nadwrażliwość typu I i IV. W przebiegu inwazji tym pasożytem dochodzi do zapalenia ucha zewnętrznego, a charakterystyczne symptomy zakażeniem świerzbowcem usznym to: świąd uszu, potrząsanie głową, uporczywe drapanie się zwierzaka, nasilona produkcja ciemnej woskowiny o zabarwieniu od bursztynowego do czarnego wskutek mechanicznego działania świerzbowca, jego wydzielin i wydalin, pierwotnie pojawiają się strupiaste grudki, jednak ze względu na bardzo silny świąd, prowadzący do uporczywego drapania się, zmiany często obserwowane są na uszach, szyi i głowie. zauważyć można utratę włosa, przeczosy, strupy. bywa również, że zmiany pojawiają się w innych miejscach ciała w wyniku zawleczenia pasożytów podczas drapania się czy pielęgnacji (szyja, okolica lędźwiowa, ogon), przy zaawansowaniu procesu chorobowego mogą pojawić się zaburzenia słuchu i objawy neurologiczne (przechylenie głowy na bok, nieskooordynowane ruchy, zespół Hornera, przy którym obserwujemy zwężenie źrenicy, zapadnięcie gałki ocznej, opadnięcie górnej powieki i wypadnięcie trzeciej powieki, czy nawet objawy rzekomopadaczkowe), inwazja często wikłana jest infekcjami bakteryjnymi i/lub grzybiczymi, co może prowadzić do pojawienia się stanów zapalnych skóry, często dochodzi do utraty apetytu i spadku masy ciała. Do zarażenia dochodzi poprzez kontakt zwierząt zarażonych ze zdrowymi. Świerzb uszny może przenosić się na przykład z psa lub kota na lisa i odwrotnie, możliwa jest również inwazja świerzbowców znajdujących się w środowisku. Jak rozpoznać świerzb uszny u psa i kota? Świerzbowca usznego można rozpoznać na podstawie: Objawów klinicznych: kruche ciemnobrązowe lub czarne strupy lub woskowate złogi – „fusy z kawy” w zewnętrznym kanale słuchowym i na małżowinie. Niekiedy świerzbowce mogą znajdować się wewnątrz lub wokół wałów pazurowych. Poprzez badanie otoskopowe. Dzięki niemu można wykryć maleńkie, szybko poruszające się i unikające światła świerzbowce. Poprzez badanie mikroskopowe materiału pobranego z uszu – wykazanie którejkolwiek formy rozwojowej świerzbowca usznego potwierdza rozpoznanie. Jak wyleczyć świerzba usznego? Przed zastosowaniem właściwych środków roztoczobójczych należy dokładnie wyczyścić kanały słuchowe przy pomocy roztworu do czyszczenia uszu. U psów długowłosych zaleca się dokładne skrócenie sierści w miejscach zajętych przez świerzbowce (okolica małżowin usznych, głowa, czasem inne części ciała). Preparatów przeznaczone do bezpośredniego podawania do uszu Oridermyl (siarczan neomycyny, nystatyna, acetonid triamcinolonu i permetryna) – maść na świerzba do uszu zawierająca dodatkowo komponentę przeciwbakteryjną, przeciwgrzybiczą i łagodzącą świąd (steryd). Leczenie polega na codziennym aplikowaniu do uszu niewielkiej objętości maści (wielkości ziarna groszku) oraz delikatnym masażu małżowin usznych po aplikacji leku. Ze względu na fakt, że cały cykl rozwojowy świerzbowców trwa około 3 tygodnie, preparat podaje się przez pełne 21 dni. Koszt leczenia świerzba u kota i psa tym preparatem to około 50 – 90 zł za opakowanie. Otimectin – jedyny preparat z iwermektyną zarejestrowany dla kotów. Sięgam po niego, gdy proces nie jest powikłany. Niestety, nie działa on na jaja świerzbowców, dlatego zaleca się go stosować 3-krotnie w odstępach 7-dniowych. Forma aplikacji wygodniejsza dla właściciela i mniej stresująca dla kota – nie ma konieczności codziennych aplikacji. 10% roztwór fipronilu aplikowany do uszu w ilości 1-2 kropli co 2-4 tygodnie. 1% iwermektyna rozcieńczona glikolem propylenowym w stosunku 1:9 – wkraplamy 2-4 krople do każdego ucha co 24 godziny przez 3-4 tygodnie. Preparaty spot-on na świerzb u kota i psa Preparat spot-on Preparaty spot-on to bardzo dobra alternatywa w leczeniu świerzbowcowego zapalenia ucha zewnętrznego. Aplikacja preparatów otologicznych może być trudna dla właścicieli, zwłaszcza w przypadku kotów wychodzących na zewnątrz lub zwierząt agresywnych. Są to np: Advocate (moksydektyna 2,5% w połączeniu z imidaklopridem 10%); cena leczenia świerzba u psa i kota tym lekiem to od około 8 do 120 zł za opakowanie. Stronghold (selamektyna 6 mg/kg jednorazowa aplikacja na skórę karku i/lub podstawy czaszki z ewentualnym powtórzeniem po 30 dniach. Preparaty zawierające w swym składzie fipronil – 2-3 razy w odstępie 2 tygodni. Ogólnoustrojowe stosowanie leków świerzbobójczych Iwermektyna – preparaty do stosowania ogólnoustrojowego nie są w Polsce zarejestrowane dla psów i kotów, a ich stosowanie (zwłaszcza u osobników wrażliwych) może być niebezpieczne! doustnie 0,3 mg/kg 3-4 razy co 7 dni; podskórnie 0,3 mg/kg 3 razy co 10-14 dni. Moksydektyna 0,2 mg/kg doustnie 2-3 razy w odstępie 10 dni. W leczeniu wspomagającym otodektozy można dodatkowo preparaty do stosowania miejscowego zawierające glikol propylenowy (np. Vetriderm Otex), który rozpuszcza zalegającą suchą wydzielinę. Dzięki temu pasożyty i ich jaja mogą być łatwiej usunięte z kanałów słuchowych, co znacznie skraca czas leczenia. Wszystkie psy i koty, które miały kontakt ze świerzbowcem, należy również leczyć. Podobnie jak w przypadku świerzba drążącego zaleca się wprowadzenie terapii wzmacniającej u pacjenta dotkniętego inwazją. Należy również pamiętać o zwalczaniu pasożytów w środowisku oraz tymczasowe odizolowanie zwierząt chorych od innych zwierząt przebywających w domu. Podsumowanie Zwalczanie inwazji świerzbowców oraz wtórnych chorób, pojawiających się w jej przebiegu bywa długotrwałe i uporczywe dla pacjentów oraz ich opiekunów. Warto pamiętać też, że świerzbowcem można zarazić się od zwierzęcia. Przy leczeniu świerzba istotna jest dyscyplina w regularnym aplikowaniu leków, zwalczanie pasożytów w środowisku oraz dbałość o to, by nasz futrzak nie uległ ponownemu zakażeniu. Niestety, domowe sposoby na świerzbowca u kota czy psa jest w większości nieskuteczne, a stosowanie środków do leczenie w domu świerzbowca ma uzasadnienie jedynie jako element wspomagający leczenie właściwymi preparatami roztoczobójczymi. Jeśli chcesz dowiedzieć się jak samemu można wcześnie rozpoznać świerzbowca, albo po prostu podzielić się swoim doświadczeniem z innymi Czytelnikami, dodaj teraz komentarz pod artykułem.
Niezwykle rzadki u psów. Jego wymiary sięgają 0,3-0,5 mm. Kleszcz żywi się limfą, płynem tkankowym i cząsteczkami skóry. Podczas ugryzień kleszcz poważnie uszkadza i podrażnia skórę. Ma też dość szorstkie ciało i bardzo aktywnie się porusza, co również powoduje u psa uczucie swędzenia i pieczenia.
Świerzb uszny u psa - otodectes cynotis Jest to dokuczliwe schorzenie występujące najczęściej u młodych psów żyjących w grupie, np. w hodowlach lub schroniskach. Przyczyną problemu jest należący do grupy roztoczy pasożyt otodectes cynotis, który żyje i bardzo łatwo namnaża się w przewodzie słuchowym zewnętrznym oraz na małżowinie usznej. Cały cykl rozwojowy świerzbowiec odbywa na jednym żywicielu, posilając się jego złuszczonym naskórkiem. Po osiągnięciu dojrzałości składa liczne jaja, które następnie przechodzą w stadium larwalny a następnie w postać dorosłą. Świerzbowce rozmnażają się nadzwyczaj szybko, żłobią kanaliki pod skórą w kanale słuchowym i tam składają jaja. Kiedy przejdą w postać larwalną zaczynają żłobić jeszcze głębsze kanaliki, co powoduje nieznośne swędzenie i zaostrzenie stanu zapalnego. Największym problemem jest to, że leki nie działają na jaja pasożyta i żeby go zniszczyć, trzeba odczekać trzy tygodnie aż przejdzie w postać larwalną. To tłumaczy, dlaczego leczenie świerzbu usznego trwa tak długo. Schorzenie szybko przenosi się z jednego psa na drugiego, dlatego chore zwierzę powinno się izolować. Świerzb psi jest na szczęście zupełnie niegroźny dla ludzi. Objawy: Podczas żerowania w psich uszach świerzbowiec doprowadza do powstania stanu zapalnego, który powoduje tak silne swędzenie, że pies bez przerwy potrząsa głową i energicznie drapie uszy. Na skutek tego zwiększa się ilość wydzieliny z kanału słuchowego a, na wewnętrznej stronie małżowiny usznej pojawiają się bardzo charakterystyczne suche, brunatne grudki utworzone z woskowiny zmieszanej z krwią. Z psiego ucha wydobywa się silny, wyjątkowo nieprzyjemny zapach. Na małżowinie usznej można zauważyć zadrapania a między skórą i chrząstką uszną potężne krwiaki. Powstają w czasie drapania, kiedy pies z taką siłą uderza łapą w małżowinę uszną, że powoduje pękanie naczynek krwionośnych. Leczenie: Lekarz stawia rozpoznanie na podstawie badania przy pomocy otoskopu, dzięki temu pasożyty są dobrze widoczne a pobranie materiału do badania mikroskopowego pozwoli potwierdzić diagnozę. Obraz świerzbowca pod mikroskopem Świerzb uszny nie jest schorzeniem poważnym, ale bardzo dla psa dokuczliwym. Szybkie rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia daje doskonałe rezultaty. Leczenie nie jest trudne, ale wziąwszy pod uwagę cykl rozwojowy pasożyta, musi trwać przynajmniej miesiąc i nawet wtedy, kiedy swędzenie ustaje nie wolno go przerywać, bo trzeba je będzie zaczynać od nowa. Pamiętać należy, że w przypadku świerzbowca zawsze leczy się jednocześnie dwoje uszu, nawet, jeśli tylko jedno z nich było zainfekowane. Pomocna w leczeniu jest dbałość o higienę. Trzeba je bardzo regularnie czyścić, usuwając wydzielinę, która jest doskonałą pożywką dla rozwoju bakterii i źródłem bardzo nieprzyjemnego zapachu. Można uznać, że pies jest całkowicie wyleczony, jeśli w badaniu otoskopowym nie widać ani świerzbowca, ani charakterystycznej dla jego obecności wydzieliny. Po wyleczeniu trzeba przez jakiś czas bardzo systematycznie kontrolować uszy, by w porę zareagować w przypadku nawrotu problemu. Jeśli w domu są inne zwierzęta powinny zostać profilaktycznie przeleczone, ponieważ świerzbowiec z wielką łatwością przenosi się na inne psy. Dla człowieka nie jest zaraźliwy.
Sarcoptes hominis, Sarcoptes scabiei), a zakażenie odbywa się najczęściej przez bezpośredni kontakt z chorym. Na świerzb chorują nie tylko ludzie ale także zwierzęta, np. koty, psy, lisy, konie, ptaki. Psi świerzbowiec drążący Sarcoptes scabiei (var. canis) może okresowo zarażać inne ssaki, zdarzają się przypadki transmisji